Nieuwe hulpmiddelen voor een nieuwe toekomst


India heeft zich jarenlang ingezet voor het ambitieuze doel alle kinderen van onderwijs te voorzien, maar worstelt nog altijd met lage betrokkenheid in de klas en veel uitval. Hulpmiddelen en ideeën van landen met vergelijkbare doelstellingen zouden kunnen helpen.

 

De broers Haffizul en Abdul Rehman staan op uit hun gedeelde bed in New Delhi, India, poetsen hun tanden boven een afvoer in de vloer en maken zichzelf wakker met een beetje water uit een waterton. Ze maken zich klaar om naar school te gaan.Twee jongens die hun schooloverhemd dichtknopen in een roze ruimte

Dit moment in de ochtend van deze Indiase jongens - waar ze zich klaar maken voor de dag - is iets dat hun ouders en grootouders voor hen ook hebben ervaren. Maar de dag die volgt, is nu geheel anders. In plaats van in hun eigen winkel te werken zoals hun vader, of als kleermaker, zoals hun moeder, maken de jongens van 12 en 14 zich klaar voor een dag in de Lord Krishna Public School. Ze bereiden zich voor op een ander leven in een andere wereld.

India's overheid zet zich bijzonder en bewonderenswaardig in om alle kinderen van het land een goede opleiding te bieden door middel van het implementeren van 11 vijfjarenplannen voor het onderwijs. Maar de struikelblokken hier zijn legio: de infrastructuur ontbreekt en soms ook schooltassen, schriften, eten voor de lunch. Veel kinderen zijn de eerste uit hun familie die naar school gaan. Ouders begrijpen vaak de waarde van een volledige scholing niet, noch hoe ze hun kinderen daarin kunnen steunen en nemen ze soms maandenlang mee naar hun eigen dorp. Deze leerlingen raken dikwijls achterop. Uiteindelijk wordt India nog steeds geconfronteerd met de realiteit dat vier procent van de kinderen niet naar school gaat, 58 procent van de kinderen de basisschool niet afrondt en 90 procent van de kinderen hun opleiding niet voltooit.

Wanneer de Rehmans klaar zijn met het dichtknopen van hun zalmroze uniform en knopen van hun bordeauxrode stropdas, doen zij hun rugzak om en beginnen aan de wandeling naar school langs onafgewerkte bakstenen muren en bedrading die van de gebouwen bungelt. Ze zijn op weg naar een rumoerig klaslokaal. De muren zijn beplakt met kleurrijke stukjes papier om 'hoffelijkheid' en 'vriendelijkheid' aan te moedigen en op de vloer staan ongeveer 35 versleten, vuile tweepersoons-schoolbankjes. De leerlingen zijn gretig, maar er zijn weinig hulpmiddelen.

EEN WEG NAAR LEREN

Als onderdeel van het recentste vijfjarenplan had India zich ten doel gesteld het uitvalpercentage in basisscholen te verlagen van 50 procent naar 20 procent, maar dit doel bleek twee jaar geleden, toen de tijd om was, niet behaald. Percentages en statistieken als deze blijven kille cijfers tot men zich realiseert dat het betekent dat bijna 1,4 miljoen zes- tot 11-jarigen niet naar school gaan, niet leren en zich niet voorbereiden op het werk dat hun families en land van ze nodig heeft wanneer ze volwassen zijn.

Het goede nieuws is dat de eerste fase van de lastige taak, de kinderen naar school krijgen, opmerkelijk is geslaagd met, dankzij een duwtje van de overheid, nu 96 procent ingeschreven scholieren. Verbeteringen in de infrastructuur - er zijn nu meer dan 1,4 miljoen scholen - hebben het voor bijna alle kinderen mogelijk gemaakt om op loopafstand naar de basisschool en het vervolgonderwijs te gaan. Het nieuwe probleem is dat het grootste deel van deze voortuigang verloren gaat en de kinderen van school verdwijnen voordat de opleiding is afgerond. Negentig procent van de Indiase kinderen maakt de opleiding niet af.

Een meisje in India dat schrijft op PolyVision's interactive e3 CeramicSteel-krijtbordoppervlakken

India's doel is om 500 miljoen mensen voor 2022 opgeleid te krijgen voor de groeisectoren in de wereld. Hoe kan het land dat doel bereiken als in 2009 de meeste inwoners alleen een middelbare schoolopleiding hebben en slechts 10 procent naar de universiteit of hogeschool gaat? Het is niet door gebrek aan wil dat India moeite heeft het doel het bereiken: de overheid besteedt het op twee na hoogste bedrag aan onderwijs, na de Verenigde Staten en China. Het probleem is dat de ten doel gestelde taak bij een dergelijk grote bevolking zo idealistisch, complex en intimiderend is.

WERELDPARTNERS

Leerlingen die in hun schrift schrijven aan bureautjes in een Indiase schoolIndia is niet het enige land dat educatie wil stimuleren. Andere nieuwe industriële anden zoals China, Colombia, Sri Lanka en Bangladesh zijn ook druk bezig met de hervorming van hun onderwijsstelsels. Ook Brazilië bijvoorbeeld heeft zich ten doel gesteld om basiseducatie te veralgemeniseren en het aantal inschrijvingen voor hogere onderwijsniveaus op te krikken.

India hoeft het ook niet zonder hoop of hulp te stellen. Zoals gesuggereerd werd in een rapport van Brookings Institute kan India samenwerken met andere landen, zoals de Verenigde Staten, en leren van hun inspanningen om de bevolking op te leiden: "De VS en India kunnen betere leerresultaten bereiken, als ze hun ervaring en middelen bundelen, zowel in intellectuele als economische zin." Een voorbeeld van een dergelijke samenwerking is Teach for India, een non-profitorganisatie naar het voorbeeld van Teach for America, die tot taak heeft om een beweging van leiders te creëren die werken aan het wegnemen van educatieve ongelijkheid in India.

De wens is dat het enthousiasme van de docenten van Teach for India, of van pas-afgestudeerden die twee jaar van hun carrière opofferen om les te geven en daarna waarschijnlijk gaan werken voor multinationals (één van hen kwam naar de non-profitsector na een stage bij Mercedes Benz) zal helpen om de leerlingen betrokken en op school te houden. "Iedereen heeft recht op onderwijs, dus er zijn veel aanmeldingen en ouders zijn blij dat ze hun kinderen hier naartoe kunnen sturen", aldus Shifali Thakkur, manager ontwikkeling en alumni-impact voor Teach for India. Het is de taak van de leerkracht ze hier te houden.

Tegenwoordig werken 1.100 pas-afgestudeerden bij meer dan 320 scholen en bieden onderwijs voor 40.000 leerlingen in zeven steden. En elk jaar spreidt de organisatie haar geografische vleugels verder uit door stad na stad toe te voegen, van Mumbai naar Pune, Delhi, Hyderabad, Chennai, Ahmedabad en Bengaluru. De hulpleerkrachten benadrukken bij de leerlingen het belang van het zelf verantwoordelijkheid nemen voor het eigen leerproces en voor hun eigen gemeenschap, evenals het belang van besef van eigen verantwoordelijkheid op persoonlijk, gemeenschaps- en nationaal niveau. Zij geven het goede voorbeeld aan de leerkrachten die voor de overheid werken en waarbij het verzuim aanzienlijk is.

 

ER ONTBREEKT IETS

In het klaslokaal van de Lord Krishna Public School waar Abdul en Haffizul Rehman zittend aan hun versleten schoolbank de lessen volgen, is het belangrijkste hulpmiddel een melamine bord met krassen, deuken en verkleuring door achtergebleven restjes van markers. Leraren en leerlingen in andere klaslokalen van openbare scholen hebben misschien minder geluk; zo is het schoolbord op een middelbare school voor meisjes is gewoon een betonnen muur, beschilderd met zwarte verf. Deze schrijfoppervlakken maken het een moeilijke en tijdrovende taak om les te geven. Leerlingen kunnen er slecht op zien en van lezen, en ze zijn moeilijk te wissen.

De leelingen kunnen kunnen dan wel enthousiast zijn en de leraren geïnspireerd, ze hebben allemaal nog steeds te maken met slecht-presterende middelen. Leerlingen in de vijfde hebben nog moeite met een begripsniveau van het Engels dat ze drie klassen eerder onder de knie hadden moeten hebben. Zoals Time magazine stelde, "Meer kinderen gaan naar school in India, maar ze leren minder."

Leerlingen die interactie hebben met elkaar in het Indiase schoolsysteem en samen hun huiswerk doen

Peter Lewchanin is algemeen directeur van het Steelcase-bedrijf PolyVision, vooraanstaand producent van e3 CeramicSteel-oppervlakken. Hij heeft veel klaslokalen in India bezocht, de laatste keer in september en oktober 2015, om de toestand van de door de overheid verstrekte schrijfoppervlakken te bekijken. "De borden zijn zo vaak uitgeveegd dat je er bijna niets op kunt lezen", zegt hij. "Ze zijn zwart met krijtvlekken erover en de leraren proberen weer met krijt over die vlekken te schrijven."

Schoolborden en whiteboards zijn een klassiek hulpmiddel in het onderwijs. Leerkrachten in India en over de hele wereld gebruiken borden als primair leshulpmiddel bij reken- en taalonderwijs en lessen in literatuur, geschiedenis, natuurwetenschappen en sociale studies. Ze gebruiken het bord ook voor klassikale mededelingen: de datum, de planning voor de dag, klasregels, herinneringen en data voor het inleveren van huiswerk, testen en evenementen. Behalve voor informatieoverdracht van leraar naar leerling dienen grote schrijfoppervlakken echter ook als cruciale instrumenten voor actiever leren, waarbij leerkrachten leerlingen uitnodigen om op te staan en samen met medeleerlingen sommen uit te werken. Teach for India-leerkrachten zoals die in de Lord Krishna Public School en de Government Girls SR Secondary School betrekken leerlingen dagelijks op allerlei manieren. Als Indiase scholen borden zouden hebben waarmee makkelijker te werken is, konden kinderen een grotere rol spelen in hun eigen opleiding. Uit een studie van de University of Wisconsin bleek dat leren met behulp van visuele kwaliteitshulpmiddelen het leren tot 200 procent kan verbeteren. Door het materiaal te behandelen op een analoog hulpmiddel waarbij zowel de hersenen als het lichaam betrokken is, wordt informatie beter ingeprent in het geheugen van de kinderen. Het medium maakt zeker verschil.

SCHRIJFBORDEN VAN KWALITEIT

PolyVision's Lewchanin herkent de uitdagingen waar deze scholen mee te maken hebben en zegt: "Het is altijd een beetje ontluisterend om de lokalen van die de leerlingen te zien. Na er een aantal keren te zijn geweest, ga je vragen: "Waarmee kan ik helpen?" Een van de snelste en eenvoudigste oplossingen is het schrijfoppervlak vervangen.

Leerkrachten die vroeger met verf op beton of bekraste melamine werkten en die de kans krijgen om een hoogwaardig schrijfbord te gebruiken, merken dat hun klaslokaal opleeft. Een leerkracht laat weten: "Met behulp van visuele hulpmiddelen zoals tekeningen en labeltjes vergroten mijn jonge leerlingen hun woordenschat. Het zeer snel kunnen wissen en schrijven helpt me hun energieniveau bij te houden." Met nieuwe borden kunnen leerkrachten ook informatie op het bord achterlaten die de leerlingen kunnen raadplegen terwijl ze individueel en collectief werk doen en zo informatie vastleggen die anders verloren gaat. Een andere leerkracht verwoordde het zo: "Ik kan mijn tijd nu beter benutten. Ik geef de les en vertel leerlingen om de aantekeningen over te nemen en terwijl ze dat doen, schrijf ik op het andere bord en houd hun volgende oefening gereed, zodat ze niet onrustig worden als ze klaar zijn."

Schoolomgeving in India met leerlingen die kijken naar hun onderwijzer die schrijft op e3 CeramicSteel-materialen in de klas

Shifali Thakkur, een vrouw die tot april 2015 werkte als hulpleerkracht voor Teach for India, geeft les in klas drie en vier in een school voor lage inkomens. Zij begrijpt het probleem op een persoonlijk niveau. Toen ze lesgaf, gebruikte ze eerst die oude schoolborden totdat ze genoeg kreeg van alle problemen die het krijtstof veroorzaakte en ze van haar eigen geld een beter schrijfoppervlak kocht. "Toen het whiteboard kwam, konden de leerlingen mijn handschrift lezen en dat hielp hen om de lessen beter te begrijpen", vertelt ze. "Een whiteboard maakt het makkelijker voor een kind om over te nemen wat op het bord staat of om met hun kleine handjes op het bord te schrijven."

De gemiddelde leeftijd in India is onder 30, dus er is een duidelijke markt voor onderwijs en een grote behoefte om leerlingen te voorzien van de hulpmiddelen die ze nodig hebben. Het is een jong land dat er op gebrand is om steeds concurrerender in de markt te zijn. De meeste whiteboards en schoolborden die in Indiase klaslokalen worden gebruikt zijn van geverfd staal en gaan slechts drie of vier jaar mee. Geavanceerde whiteboards en krijtborden zijn wel duurzaam. Die vormen een eenmalige investering voor scholen. Zoals Tarun Periwal, directeur van Whitemark Limited in New Delhi, distributeur van PolyVisions e3 CeramicSteel, aangeeft: "Dit zal de volgende generatie zijn die het land gaat leiden — of de wereld." Hoe goed zou het zijn als ze van begin af aan even goed worden opgeleid als ze moeten zijn op het eindpunt waar ze naar streven.

In het klaslokaal van de Lord Krishna Public School schrijft Abdul nu op een nieuw whiteboard met een rode marker, lost sommen op en oefent op zijn handschrift. Haffizul heeft zijn zwarte marker om hetzelfde te doen.

Zoveel van de problemen in de wereld lijken om macro-oplossingen te vragen, terwijl het vaak de micro-oplossingen, de één-op-één-inspanningen zijn die het beste werken. In het onderwijs lijkt een kwalitatief goed schrijfoppervlak plus een toegewijde leraar de juiste formule voor het brengen van positieve veranderingen.

HET VERSCHIL MAKEN

PolyVision, een onderneming van Steelcase, besloot e3 CeramicSteel whiteboards en schoolborden te doneren aan scholen van Teach for India, een non-profitorganisatie die zes jaar bestaat en opgezet is naar het voorbeeld van Teach for America. Net als haar tegenhanger in de VS, koppelt Teach for India onderbezette scholen gedurende twee jaar aan pas-afgestudeerden.Twee jongens in schoolkleding en met rugzak lopend op weg naar school in India

Door samen te werken met lokale Indiase organisaties die al diep in deze sector doorgedrongen zijn, was PolyVision in staat om scholen met reële behoeften en betrokken leerkrachten te herkennen. "We zien een verschil in de leerlingen wanneer de leerkrachten betrokken en gedreven zijn om hun leerlingen te helpen", aldus Shifali Thakkur, die recentelijk als hulpleerkracht voor Teach for India werkte. "Ze helpen meer structuur te scheppen en zelfs buitenschoolse activiteiten." Een hulpleerkracht van Teach for India die nu in een openbare school voor meisjes werkt, is zo gepassioneerd over poëzie dat ze haar leerlingen laat deelnemen aan zogenaamde 'poetry slams', wedstrijden waarbij leerlingen hun eigen poëzie voordragen voor de klas.

PolyVision koos er bewust voor honderden e3 CeramicSteel whiteboards en krijtborden te doneren. De borden worden geleverd met een levenslange garantie, waardoor ze een lang meegaand hulpmiddel zijn. Ze zijn bestand tegen krassen, markerinkt, graffiti en vuur. Wat de borden hun robuustheid geeft, is het eigen productieproces waarbij porselein-email op metaal wordt aangebracht door middel van fusie bij een superhoge temperatuur. Het resultaat is de eerste keuze voor veeleisende en zeer actieve omgevingen, variërend van toepassingen voor schrijfoppervlakken tot bouwkundige bekleding overal in de wereld. De hoop is dat PolyVisions investering resulteert in een nieuwe generatie leiders waar de rest van de wereld mee samen kan werken.